Wiatr

Wiatr to nic innego jak ruch powietrza. Ale nie byle jaki — to konkretny, poziomy ruch, który
czujemy na własnej skórze. Czasem jest to delikatny podmuch, który przyjemnie chłodzi w
upalny dzień, a czasem porywisty wiatr, który potrafi zerwać czapkę z głowy albo przewrócić
drzewo. Skąd się bierze ten ruch powietrza? Dlaczego w ogóle wieje?
Wszystko zaczyna się od Słońca. To ono ogrzewa Ziemię, ale nie wszędzie tak samo.
Równik dostaje więcej ciepła niż bieguny, morze nagrzewa się wolniej niż ląd, a góry
szybciej się wychładzają niż doliny. Przez to w różnych miejscach powietrze ma inną
temperaturę. Ciepłe powietrze jest lżejsze i unosi się do góry, a zimne — cięższe — opada. I
tu pojawia się różnica ciśnienia. Tam, gdzie powietrze się unosi, powstaje obszar niższego
ciśnienia. Tam, gdzie opada — wyższego.
A natura nie lubi nierówności. Atmosfera „chce”, żeby ciśnienie było mniej więcej równe,
więc powietrze zaczyna się przemieszczać: z miejsc o wyższym ciśnieniu do tych, gdzie
ciśnienie jest niższe. Ten ruch powietrza to właśnie wiatr.
Ale to jeszcze nie koniec. Bo Ziemia się kręci, a przez to wiatr nie wieje w linii prostej.
Zamiast lecieć prosto z punktu A do B, jest lekko skręcany. Na półkuli północnej w prawo, na
południowej w lewo. To dlatego wiatr w różnych częściach świata zachowuje się inaczej.
Są różne rodzaje wiatrów. Niektóre są stałe — wieją cały czas w określonym kierunku, na
przykład pasaty w okolicach równika. Inne są lokalne, zależne od terenu. Na przykład bryza
morska: w dzień wieje z morza na ląd, bo ląd nagrzewa się szybciej. W nocy jest odwrotnie.
Są też wiatry górskie, jak halny, który potrafi w kilka godzin zmienić pogodę w Tatrach.
Wiatr to coś więcej niż tylko „przeciąg”. Dzięki niemu rozprzestrzeniają się nasiona, ptaki
szybują bez machania skrzydłami, a żagle łodzi mogą złapać moc i płynąć. To jeden z
najbardziej widocznych dowodów na to, jak żywa i ruchliwa jest nasza atmosfera.